ben keşke mecbur olsaydım' diyecek değilim.

bir, iki ve on

aslında uyumasam da olur ama bu halde uyumamak biraz tuhaf kaçar..

oturmuş odamda patates soyuyorum bebeğim.

sense ikimizi mutsuz edecek taktikler kurguluyorsun. hoşuna gitmiyor biliyorum, saçmalıyorsun. hayatta kalıyoruz öylesine. elimizden gelen hiçbir şeyin anlamı yok. olanlar oluyor.. buraya biraz sitem mi katmalıyım; hiç sanmıyorum. severken hiç sevilmeyi talep etmedim, senden hiçbir şey beklemiyorum senin beklentilerin var. beklentilerinle ilişkiye başlıyorsun, bence ayıp ediyorsun.

ikimizi de mutsuz edeceksin..

-niçin unutayım, o bu kadar güzelken?

alt tarafı üzülürüm; bu saatten sonra üzülmeyi mi dert edicem ben bir de?' dedim sonra.

annem de 'ne yani senin kuyruk acın yok mu sanki?' demişti..
kuyruk acılarımı taşıyor olabilirim ama hiçbir zaman onlara göre hareket edip kararlar vermedim ben çiçeyim.' dedim ve alnımdan öpsün.

yanında uyurken bile rüyama girebilecek kadar güzel misin sahiden?

'bu gruba bi basçı lazım anlıyo musun?
adalet az anlıyo musun?' hı?

ne güzel bir rüyaydın, hatta ne güzel iki rüyaydın mı demeli..

çok düşünceliyim; rüyamda omzunu öptüm.
-rüyamda bana sıkı sıkı sarıldın.

saçların, saçlarının rengi rüyamda da çok güzeldi.. olacak iş mi sana sırtımı döndüm ama rüyamda  iki kez beraberdik.

sabaha karşı bilinç altımı zorlayan bi adam düştü rüyama, ilk defa bu kadar kolay oldu.
-omzunu öptüm.

                                    Attilio: aşık olun yoksa her şey ölmüş demektir. her şey ölüdür. aşk olduğunda, her şey canlanır, kıpırdar.

sonrası kime hitap etsin?

________________________________________

-pardon?

suratımda saçma bi sırıtma var çünkü ben çok hüzünlü bi şarkıda sırıtan  ehe mehe *.*

-bakmadı.

yüzünü dönmedi.
avcumdaki bardağı bırakıp çıktım aslında kaçtım ama kaçar gibi değil, yavaş ve sakin.. sonra başka biri benim yavaşlığımı yakaladı, niye yakaladı bilmiyorum, neyse.

regl sancısı çok kötü bi şey..

ve biz o gün sezen aksu öldüğünde bile ağlayamazdık artık, ölsündü zaten bukadar acı çekip hala yaşıyor olması olacak şey değil, ölmeli.

pardon? dahası yok.
-bakmadı.

şehirdeki-

ve hatta şehirdekilerin arasında o da olduğunda bir anda şehirdekilerin önemi kalmıyor şehirdekini n'apıcaz' derdim.

şehirdeki şehirde belirsizlikler iğrenç bi sonla netleşti.

“Seni görmek istiyordum kısacası. İnsan görmekle bile bazı şeylerin ağırlığına dayanabilir, avunabilir, hayal kurmağa devam edebilir. Sen anlamazsın tabii. Anlamak için, insanın bazı eksik yönleri olmalı.”

ruhumun diplerinde delikler olmalı; sızıntı var. içimin bu kadar çok gidip gelmesi, her şeyin erimesi..

ve suskun

ve boş

ve kör

ertesi#

kendime geldiğim günün ertesi.

vazgeçtiğim günün 

kabul ettiğim günün 

ertesi

kırlangıçlar

bir terör aleti olarak sakal

aşık olduğum adam bir zamanlar sakalında mermisiyle gezinmekte olan bir eşkıyaydı, şimdiyse bileklerinde başarısız bir intihardan kalma jilet izleriyle gezinmekte olan bir dalkavuk.

      sanki hepimizin birden fazla annesi var

bazı intihar sebeplerine yaş sınırı konulmalı. mesela annesiyle kavga etti ve onu kaybetmekten korktu; çünkü annesini çok seviyordu ve onun başka annesi yoktu, diye intihara kalkışmanın yaş sınırı -18 olmalı. ve tıpkı benim yanılgılarım gibi, bana hiç anlatmadığı dertleri olan ' ........çok da gurur duymadığım' yine de saplantılı bir şekilde aşık olduğum 23 yaşını bitirmek üzere olan o dalkavuk gibi bu sebeple intihara kalkışan biri, buna tanık olanlar tarafından yetkililere teslim edilmeli sonrasındaysa gereği yapılmalı.

anneler ve babalar için çıldırmanın, deli divane olmanın, ebeveyn sevgisinin hayatın anlamı edinilmesinin bir hastalık olduğunun anlaşılmasını sağlayarak ona uygun bi tedavi uygulamalılar. sağlam bi' birey halini aldıktan sonraysa yaşına uygun intihar sebeplerini kullanabilme hakkına sahip olduğunu belirterek tozu dumana katmasını tembihlesinler yeter.

onarım

yastık
 yorgan
  nezle

-hayat çok soğuk..

efkar

bazen başlıklar içine sığabiliriz ancak.